Metraż mieszkania nie jest metrażem jego ścian. Pokój o podłodze 20 m² może mieć ponad dwa razy tyle powierzchni do malowania. Dobry obmiar warto zachować: wykorzystasz go przy farbie, gładzi, tapecie i rozmowie z wykonawcą, zmieniając tylko zakres powierzchni objętych pracą.
Nie potrzebujesz rysunku architektonicznego. Wystarczy plan z oznaczeniami ścian A, B, C i D oraz zapisanymi wymiarami. Mierz odcinki w tej samej jednostce, najlepiej w metrach. Przy drzwiach i oknach dopisz szerokość oraz wysokość. Zdjęcie ściany może pomóc później wyjaśnić, czego dotyczy pomiar, ale nie zastępuje wymiarów.
W prostokątnym pokoju możesz użyć obwodu, czyli sumy długości ścian. W pomieszczeniu z wnęką nie ograniczaj się do dwóch głównych wymiarów: dodatkowe boki wnęki również tworzą powierzchnię. Jeśli wysokość się zmienia, rozbij ścianę na figury, które potrafisz policzyć osobno.
Pokój 5 × 4 m ma obwód 2 × (5 + 4) = 18 m. Przy wysokości 2,6 m powierzchnia ścian brutto wynosi 46,8 m². Jeżeli okna i drzwi zajmują razem 4 m², po ich odjęciu pozostaje 42,8 m². Sufit ma 20 m², więc ściany i sufit razem dają 62,8 m².
W tym przykładzie nie uwzględniono ościeży ani dodatkowych wnęk. W swoim zestawieniu dopisz je jako oddzielne pozycje, jeśli będą wykańczane. Dzięki temu widzisz, skąd wzięła się każda część sumy, i łatwo poprawisz obmiar po zmianie zakresu.
Ścianę pod skosem można podzielić na prostokąt i trójkąt. Pole trójkąta to połowa iloczynu podstawy i wysokości. Nie myl jednak pionowej ściany pod skosem z samą pochyłą powierzchnią sufitu: skos wymaga pomiaru po jego płaszczyźnie, a nie tylko po podłodze.
Przy szafie na wymiar ustal, czy powierzchnia za nią będzie przygotowywana i malowana. Tak samo postępuj z płytkami, lamelami oraz zabudową kuchenną. O tym, co odejmujesz, decyduje zakres konkretnej pracy. Jedna wspólna wartość „ściany netto” nie zawsze nadaje się do wszystkich materiałów.
Wykonawca może rozliczać małe otwory i ościeża według uzgodnionej metody. Nie oznacza to automatycznie pomyłki, ale zasada powinna być jasna przed rozpoczęciem prac. Poproś o opis: co zostało odjęte, co doliczone i gdzie cena obejmuje dodatkową obróbkę.
Zachowaj dwa zestawienia, jeśli jest to potrzebne: obmiar materiałowy i obmiar do rozliczenia. Nie dopisuj zapasu do pomiarów źródłowych. Zapas należy do obliczenia konkretnego materiału; zmiana rzeczywistego wymiaru zaciemnia dane i może zawyżyć kolejne kalkulacje.